De aequabilitate medii cogitationum elegantium generis iam vidimus §~268. Hinc in virtutibus ipsi propriis, ex relatione Ciceronis, §~266. sola restaret facilitas. Sed quaenam haec sit virtus, et ita quidem concipienda, ut medio cogitandi generi sola sua maneat et propria? Non ago nunc Ciceronis interpretem. Indicabo potius, quam ipsa natura huius characteris facilitatem sibi peculiarem postulet, eam scilicet et tantam rotundae brevitatis mensuram, tantasque reliquarum venerum, §~22. gratias nec minores, nec maiores, quantam quiuis nobile vivendi genus assequutus et proportionalem illi culturam ingenii facile se vel ipsum praestare, vel saltim sine longiori opera pulcre intellecturum deprehensurumque possit considere, §~266. si denuo abstrahamus a difficultate eloquutionis, §~244. quae huc non pertinet, §~18. Hinc et tantopere laudata Ciceroni suavitas in temperato dicendi genere, huic medio cogitandi generi tribuitur respectu spectatoris, in quo nobile vivendi genus licet supponere. Cic. Or. 91. §~271.