Ad primam βάθους huc pertinentis speciem referamus cogitandi rationem, quam in Homero iam reprehendit Longinus, S.~VIIII. qua ille ex hominibus, qui rebus Iliacis interfuerunt, quantum potest, deos dum facit, ex diis facit homines, quorum vulnera, dissidia, ultiones, lacrimas, vincula, et infelicem immortalitatem canat. Contra hoc vitium dirigi videtur Horatii praeceptum: Intererit multum Divusne loquatur, an heros. A.~P.~114. Ex hoc enim versu cum Bentleio Divum exulare iubeo. Ad eandem speciem deprimentis se nonnihil infra suam maiestatem sublimis, §~310. pertinet Homeri ab eodem Longino S.~VIIII. observata declinatio ab Iliade in Odysseae amorem fabularum. Ob quem Homerum in Odyssea comparat occidenti soli, cuius sine intensione caloris et virium maneat §§~298-309. magnitudo. Non esse, ait, ἴσον τόνον Homeri in Odyssea, ac in Iliade, οὐδ' ἐξομαλισμένα τὰ ὕψη καὶ σχήματα μηδαμῶς λαμβάνοντα, breviter, senectutem, sed senectutem Homeri.