Ad characterem felicis aesthetici generalem §~27 requiritur IV. impetus aestheticus (pulcra mentis incitatio, inflammatioque, horme, ecstasis, furor, enthousiasmos, πνεῦμα θεοῦ), cuius haec est genesis: Excitatior natura, S. II. iam in ipsis autoschediasmatis, S. III. magis adiuta, doctrinis ingenium acuentibus et magnam animam nutrientibus, S. IIII. pro positu corporis, animaeque statu antecedente, M. §§~512, 596. faventibus circumstantiis, M. §~323. iam ad ipsum pulcre cogitandi actum facultates suas inferiores, habitus, vires, huc usque mortuas, M. §~220, eo intendit, ut maiores consensu phaenomeno vivant, quam quas multi alii circa idem thema, vel ipse homo, non ita concitus alio tempore, possent exhibere, atque adeo dent effectus his suis viribus vivis aequales, viribus ordinariis maiores, et ad eas se circiter habentes, uti quadratum ad radicem. Status animae, cuius genesin descripsi, est ipsa illa horme, cuius antea dixi varias pro graduum diversitate denominationes.