Magnificum adhuc saepius adhaerente conceptu superflui et ostentationis, quasi levis notae macula quadam, adspergitur. Ita Clitipho apud Terentium, Heaut. I.~2. gratulatur Cliniae, qui
Habet bene et pudice eductam, ignaram artis meretriciae. Mea, addens, est potens, procax, magnifica, sumtuosa, nobilis. Pari ratione Tibullus: II.~6. Castra peto, valeatque Venus, valeantque puellae.
Et mihi sunt vires, et mihi facta tuba est. Magna loquor. Sed magnifice mihi magna loquuta Excutiunt clausae fortia verba fores. rediturus ad humilem suam querimoniam l.~5: Ure ferum et torque: libeat ne dicere quic-
quam Magnificum posthac, horrida verba doma. Clarius Cornelius, a quo laudatur Atticus, elegans, non magnificus, splendidus, non sumtuosus, qui omni diligentia munditiam non affluentem, affectarit, supellex modica, non multa, ut in neutram partem conspici posset. Ipse Cicero, magnifici patronus contra Atticos vel quasi, §~248. non abstinet ab hac vocis sequiori significatione. Pro Rosc. Com. 5. Usque eone te diligis, et magnifice circumspicis? eum alloquitur, quem mox accusabit amentiae.