Falluntur hinc critici quidam minus instructi verisimilitudinem poeticam ad historicae leges examinantes,
quando poetam i. e. nunc fingentem heterocosmica statim condemnant peccati in verisimilitudinem,
quando tunc et ibi fingit aliquem occidi, quando et ubi vixisse eundem adhuc historice vel verisimile, vel omnino certum sit,
nullis ulterius auditis rei exceptionibus.
Falluntur auctores, qui vere novum mundum creantes de materiis etiam gravioribus in solis tamen fictionibus historicis subsistunt,
et tunc rem suam optime se gessisse putant,
quando bonum aliquem hominem eo induxerunt, ut nihil fraudis subesse cogitationibus senserit,
habens, quicquid illi fingunt, pro strictissime veris, et anecdotis forsitan auro quovis carioribus.
Hoc artificium videtur habere falsitatis aliquid per indirectum etiam aestheticae. §~464.