Quam Longinus S. XXXXIIII. forsitan animi sui sententiam philosophi, nescio cuius, quem loquentem ab initio fingit, ex persona prodens principem caussam indicat, cur suis temporibus sit universalis adeo sublimium et magnificorum ingeniorum penuria, servitutem, dic dimidium virtutis auferentem: ea, si vel plenaria fuerit, praecordiis in libertate maiora ausuris tantum saltim relinquit magnitudinis relativae, quantum ad tenuia pulcre cogitanda satis est. Servitus obnoxia,
Quia, quae volebat, non audebat dicere, Affectus proprios in fabellas transtulit, Calumniamque fictis elusit iocis. Phaedr. l. III. Quam apologorum genesin egregie confirmat, prima superstitum, Iothami fabula de arboribus regem quaerentibus, licet adhuc maius aliquid et sublimius applicando spirans, ac seriores mancipiorum ac libertorum fabellae aesopicae.