Non nego Quintiliani regulam §. 903. Fiduciam orator (pulcre persuasurus omnis) prae se ferat, semperque ita dicat (significanda cogitet) tanquam de casu optime cogitet (de persuadendis suis obiectis personalibus probe persuasus). Inst. V. 13. Moneo tantum, ne nimiae certitudinis ostentator de fide periclitetur. Hinc agnosco casus, in quibus belle ad confirmandum reprehendendumve possit adhiberi DUBITATIO, narratio vel simulatio status animi, cui rationes pro quadam sententia pugnantes et contra eandem connumeranti censentur aequales, praesertim si venuste transeas ab hac ad bellam evidentiae parrhesiam. §. 349. S. L.