Iam autem temperantiam suasurus ex vera huius virtutis natura, licet plerosque latente, divitiis renunciare iubet, subito floridus:
<p>Vel nos in Capitolium,</p>
<p>Quo clamor vocat et turba faventium,</p>
<p>Vel nos in mare proximum</p>
<p>Gemmas et lapides, aurum et inutile,</p>
<p>Summi materiem mali,</p>
<p>Mittamus.</p>
Probe praevidet, quam absonum hoc, quicquid erat consilii, debeat apparere potentiorum civium plurimis. Hinc sua se denuo virtute involvens illud probat austerus:
<p>Scelerum si bene poenitet,</p>
<p>Eradenda cupidinis</p>
<p>Pravi sunt elementa, et tenerae nimis</p>
<p>Mentes asperioribus</p>
<p>Firmandae studiis.</p>
Quoniam autem desperare videtur de consiliorum suorum fructu in severa austeraque vitiorum intus et in cute male sanorum imagine conquiescit. §. 698.