Hinc Quintilianus, XI. 1. in vitiis numerat submissum cogitandi genus concitatis in caussis, i. e. quas salva decori verioris reverentia tamen omni animi impetu diligentiaeque nervis, omni cum copia, dignitate, ornatu ac ardore agi non oporteat solum, sed etiam necesse sit. Ibidem in aliis huc admodum facientibus exemplum adfert Socratis cuius ad absolutionem profuisset, si conciliasset oratione submissa, §. 726. iudicum animos sibi, qui tamen, quoniam id eum minime decuisset, sic egerit, ut, qui poenam suam honoribus summis esset aestimaturus. Hic addit: Quando ab hominibus sui temporis parum intelligebatur, posterorum se iudiciis reservavit, brevi detrimento iam ultimae senectutis aevum, omnium saeculorum consequutur.